ای شـب از رویـــــای تــــو رنـگـیـــن شـــده



ســیــنـه از عــطـــر توام ســـنگـین شــــده



ای بـروی چـشـم مـن ، گـسـتـرده خـویـش



شـادیـم بـخـشـــیـده از انــــــــــــدوه بـیـش



هــمــچـو بـــارانـی کـه شـویــد جسم خاک



هـستـی ام ، زالـودگـی هـا کـــــــرده پــاک



ای تـپـش هـای تـن ســــــــــــــــــــوزان من



آتــشــی در ســــــایـــه مـــــــــژگـــان مـــن



ای ز گــنـــــــــدمـزارهـا ، ســــــــــرشـــارتـر



ای ز زریـن شـاخـه هـــا ، پـــــــــــربـــارتـــر



ای در بـــگــشـــوده بــر خـــورشــــیـد هــــا



در هــجــــوم ظـلـمـت تــــــــــــــردیـد هـــــا



بــا تـــوام دیــگـــر ز دردی بـیـــــــــم نیست



هـست اگر ، جـــز درد خوشـبخـتیم نیست



ایـن دل تـنـگ مـن و ، ایـن بـــــار نـــــــور ؟



هـای هـوی زنـــــدگـی ، در قــــعــر گـــــور ؟



ای دو چـشـمـانـت ، چـمـنــــــــــزاران مـــن



داغ چـشـمـت ، خـورده بـر چـشـمـــان من



پـیـش ازیـنـت ، گـــر کـه در خـود داشـــتم



هـر کســـی را ، ( تـــو ! ) نمـی انگاشــتم



درد تـاریـکـیـسـت ، درد خــواســــــتـــــن



رفـتــن و ، بـیـهـوده خـود را کـــاســــتـــــن



ســـر نـهـادن ، بـر سـیـــه دل ســـــینه ها



سـیـنـه آلـودن ، بـــــه چـرک کـیـنـه هــــــا



در نـــــــوازش ، نـیــش مــــــــــاران یـافـتـن



زهـر ، در لــبــخـــنـــد یــــــــــــاران یـافــتـــن



زر نـهــــــــــــــادن در کـف طــــــــــــــــــرارها



گـــــم شــــدن در پـهـنـــــــــــــــه بــازارهــا




آه ای بـــا جـــــــــــــــــان مـن آمــیــخـــتـــه



ای مــــــــــــــرا از گـــور مــن انـگـیـخــــــتـه



چــون ســـتــــاره بــــا دو بــــــال زرنشــان



آمــده از دوردســـت آســـــــــــــــــــــــمــان


جـوی خــشـــک ســـــیـنــــه ام را آب تــو



بســتر رگـــهــــام را ، ســـــیـــلاب تـــــــو



در جـهـانی ایـنـچـنـیـن ســــــــرد و سیاه



بـا قــــــدمهایت قــــدمهایم بــــــــــــــــراه



آه ای روشـــــن طــــــلــوع بــی غــــروب



آفــتــاب ســــــرزمـیــن هـای جــنــــــوب



آه.. آه.. ای از ســحــر شــــــــــــــاداب تر



از بــهــاران تازه تر ، ســـــــــــــــــیراب تر



عشق دیگر نیست این . این خیرگیست



چلــــچـــــراغی در ســکــوت و تیرگیست



عشق چـون در ســــینه ام بیــدار شـــد



از طـلـــــب پـا تـــا ســـــــرم ایـثـار شـــد



ایـن دگـر ، مـن نیســـتم ، من نیســتم



حیف از آن عمری که با ( من ! ) زیستم



آه.. مـی خـواهـم کـه بشـــکافم زهــــم



شــــادیم یـکـدم بـیـالایـد بـه غــــــــــــم



آه.. مــی خــواهــم کــه بـرخــیـزم زجای



همچو ابری ، اشــــک ریزم هــای هــای



ایـن دل تــنـگ مــن و ایــن دود عـــــود ؟



در شبستان ، زخـمه های چنگ و رود ؟



ایـن فـضـای خـالـی و ، ... پـــــروازهـا ؟



ایـن شـب خـامـوش و ، ایـن آوازهـــــا ؟



ای نــگــاهــت ، لای لایی سـحــــربـــار



گـــــاهــــــــوار کـودکـان بــــی قــــــــــرار



ای نـفـسـهـایـت ، نـسـیـــم نـیــمـخواب



شـسـتـه از مـن ، لـرزه های اضـطـراب



خـــفــتــه در لـبخند فــــــــــــرداهای من



رفـــتـــه تـا اعـمــاق دنــیــــــاهـــای من



ای مــرا ، با شـــــور وشـــعــر آمـیـخـته



ایــنــهـمـه آتـش بـه شـعـرم ریـخــتـــــه



چـون تـب عـشـــــــــقم چنین افروختی



لاجــرم ، شـــعــرم بـه آتـش سـوختی !

-

-